Şimdi dersler, sınavlar bitip de biraz boş kalınca aklıma kamera geldi, “geçen bunca zaman içinde herhalde sürücüsünü çıkarmışlardır” diye düşündüm ancak maalesef Logitech beni yanılttı. Güzel ve kaliteli bir kamera olmasına rağmen, Logitech bu kamerayı win7 ile kullanmamızı istemiyordu. İnternette biraz arattığımda şurada bu kameranın bir alt modeli için yazılmış bir çözüm gördüm. Uyguladığımda bende de sorunsuz çalıştı.

Çözümü de kısaca özetlersem; Logitech sitesinden Vista için yazılmış sürücü dosyasını indirin. Bunu kurduğunuzda kamerayı test etme aşamasına geldiğinde hata veriyor, bunu es geçip kurulumu tamamlayın. Aygıt yöneticisinden bakarsanız kamera sürücüsü hala problemli olacaktır. Aygıt yöneticisinde bu problemli donanımı çift tıklayıp açılan pencerede “sürücü” sekmesine gelin ve “sürücüyü güncelleştir” butonunu tıklayın. “Sürücü için bilgisayarımı tara” seçeneği ile devam edip, sürücü için şu yolu seçin:
C:\Program Files\Logitech\QuickCamWebInstall\Drivers
Burada “alt klasörlerle birlikte” kutucuğunun seçili olmasına dikkat edin. Bunları yapıp sürücüyü güncelleştirdiğinizde kameranız problemsiz çalışmaya başlayacaktır…

İlgili bir haberi şuradan okuyabilirsiniz. Buradan sonra yazdıklarım aslında kişisel bir cevap olarak farklı bir platformda yazıldığından imla kuralları ve karakter kullanımına dikkat edilmemiştir. Tekrardan yazmayıp aynen kopyalıyorum:

belirlenen dort aday ili de begenmedim. benim cevabim:
e) hic biri.

eger ille de bu dordunden birisi olacaksa kocaeli (izmit degil!) veya eskisehir olmali.

sebebine gelince, burada yazilamayacak kadar uzun bir cevabi var aslinda. burada bilecik yazsam, kutahya yazsam bunun olamayacagina dair tonla karsi sebep yazilabilir. ilk sayilacak sebepler muhtemelen haberde de gecen “ekonomik etkinlik ve canlılık, emek piyasası, yaratıcı sermaye, insani sermaye, fiziki altyapı ve sosyal sermaye” gibi konularda yetersiz oluslari olacaktir. oysa ki hindistanla yarismaktan bahsediyorsaniz, bilisim vadisi gibi iddiali bir isim koyuyorsaniz, yapilacak olan kiralik ev arar gibi neresi uygun diye bir yer aramak degil, bizzat bir saray (hadi bilemedin kosk) insa etmektir.

bunun icin geyve-tarakli-golpazari ucgeninin iyi bir yer oldugunu ve bu ucgene bir us kurulmasi gerektigini dusunuyorum. “burada olabilir” dusuncesi ile degil, onceden tum teknik ve fiziki alt yapisi hazirlanip, her tur duruma gore b, c ve d planlari hazirlanip, enerji, uydu, internet, yerel ag, vs gibi alt yapisi cok saglam ve uzman kisilerce yapilip, buyukce bir kisminin devlete de hizmet edecegi, yer altinda siginaklari ve guvenli datacenterlari olan bir us hazirlanmasi gerekir. sonra bu alt yapi uzerine herturlu insani ihtiyaci karsilayacak dogayla ic ice ama son derece efektif bir mini sehir kurulmasi ve bu sehrin cevre ile tum baglantilarinin alternatifli olarak yapilmasi gerekir. cok yakin oldugu birincil derecede istanbul ve ankara ile, ikincil derecede eskisehir bursa ile rayli sistem ve otoban seklinde karayollarinin yapilmasi, bursa uzerinden marmaraya, sakarya uzerinden karadenize ve bursa otobani ile birlesip izmir uzerinden egeye ulasimin da kolaylastirilmasi gerekir. ayrica helikopter pistleri ve en azindan kucuk jetlerin inip kalkabilecegi bir kucuk havaalani sart olacaktir.

ancak bu sekilde bir cazibe merkezi olusturursaniz ve bunu hem tum sehirlerin karmasasindan uzakta ve hem de tum buyuk sehirlere yakin yaparsaniz soylendigi gibi iddiali bir sey yapilmis olur. “bilisim vadisi” isim olarak guzel, ancak yapilmasi planlananlar cok guduk seyler ve acikcasi hic de buyuk dusunulmedigi kanaatindeyim. bu ulkede daha bir bilisim bakanligi bile yokken boyle iddiali laflar biraz havada kaliyor. oyle bir us yapilmali ki, ulkenin en kaliteli isimleri istanbulda olmak yerine orada olmayi, ankarada olmak yerine orada olmayi tercih etmeli. acikcasi yeni bir sehir kurulmali. dunyaya hizmet verecekseniz ve hindistanla kapisacaksaniz, ankaraya mi kursak eskisehire mi diyerek bu is olmaz.

dusunduklerimin cok azini soyleyebildim. ozeti kiralik ev aramak degil, saray insa etmektir. soyledigim bolge bana mantikli geliyor ama kutahyada, yozgatta da avantajli bolgeler bulunabilir. bu gibi ornekler cogaltilabilir. ayrica sadece kuurlacagi yer ile ilgili fikirlerimi yazdim. aslinda kurulus sekli, yapisi, calismasi, calisma alanlari ve kapasitesi vs cok daha onemli konular ve aslinda o konularda daha cok konusulmasi gerekir. elbette bir cok kisi gibi benim de bu konuda fikirlerim var. gercekten kale alan birileri olsa, bu konuda uzun uzun konusulur da, maalesef  boyle bir durum yok, onun icin burada kesiyorum.

Henüz çocuktum. Çocukluğumun büyüdüğümü sandığım yıllarını yaşıyordum. Mavi Marmara‘daydık. Mavi Marmara, Marmara Adasına gidiyordu. Babam bizi tatile götürüyordu. İskelede Mavi Marmaranın yolcu almaya başlamasını heyecanla beklemiş, güverteye çıktığımızda numaralı koltuklarımızı bulup bir süre çekingen çekingen bu güzel gemiyi içinde oturup seyretmiş, şaşkınlığımızı atar atmaz da ablam ve kardeşimle gemiyi keşfe çıkmıştık. “Mavi Marmara” masmavi Marmara’da, yemyeşil Marmara’ya doğru yol alıyordu ve biz geminin her karışını gezmiştik. Saat 10 olduğunda biz yan balkonda kilim üzerinde yere oturmuş denizi seyrediyor, bir yunus daha görebilecek miyiz diye ufukları süzüyorduk. O sırada bir abi yanındaki  kızlara seslendi: “Hanımlar, köle isaura başladı!”. Mavi Marmarada o gün Tv de yoktu, ve köle isaura bile oraya giremiyordu. Marmara Adasında gittiğimiz köyde insanlar kapılarını pencerelerini kapatmadan yatıyorlardı. Oradaki insanlar hırsızlık nedir bilmiyorlardı. Ben küçüktüm, ve dünyadaki en acıklı şey, “köle isaura”, en kötü adam baron idi; ve Mavi Marmara‘da bunlara bile yer yoktu…

Henüz delikanlıydım. Delikanlılığımın yetişkin olduğumu sandığım yıllarını yaşıyordum. Yine babam bizi Marmara Adasına götürmüştü. Dönüş planımıza uymadığından dönüşümüz Mavi Marmara ile değil de, ufak bir tekne ile oldu. Büyük dalgalar ve hırçın bir deniz vardı. Teknemiz bir iskele tarafina, bir sancak tarafina yatiyor, bir burnunu dikiyor, bir kafa ustu suya giriyordu. Tüm bunlara bir münasebetsiz de eklenince babam o teknede kalp krizi geçirdi ve hayatımda ilk defa o kadar büyük bir yük hissettim omuzlarımda.  Artık hayatta daha acıklı şeyler de vardı, dünya maalesef toz pembe değildi. O zaman demiştik ki, “Mavi Marmara“da olsak, böyle olmazdı. Hem böylesine dalgaların oyuncağı olmaz, hem de İstanbula daha çabuk varırdık. Hem herşeye rağmen yine bir kalp krizi olsa bile geminin reviri bir süre iş görürdü. “Mavi Marmara” engin denizde güvenilecek bir yerdi. *

Yetişkin yıllarıma geldim. Yetişkinliğimin olgun olduğumu sandığım yıllarını yaşıyorum. Mavi Marmarayı televizyondan izliyorum;

yazının buradan sonrasını yazamıyorum………..

Resim CNNTurk haber sitesinden alınmıştır.

Bir dönem daha bitiyor ve ben kendimi merkez bankasında banknot sayan memurlar gibi hissediyorum. Hani o binanın dışında belki bir tanesinin bile uğruna birilerinin yapamayacağı şey olmayan banknotları, o memurlar teker teker değil, deste deste değil, sayfa sayfa kontrol eder, sayarlar. Ama onlarla işleri sadece bir bakış - bir dokunuştur. Ellerinden her gün milyonlarca lira geçer, ve işleri bitince onları asıl sahiplerine gönderirler.

Bir dönem daha bitiyor ve ben kendimi merkez bankasında banknot sayan memurlar gibi hissediyorum diyorum. Hani dışarıda bir tanesini bile insanın bulup tanışması zor olan o “kaliteli insan”lardan bir yüz tanesi ile daha yollarım ayrılmak üzere. Teker teker bakıyorum, hepsi ne kadar farklı ama hepsi ne kadar güzel insanlar. Farklı zamanlarda, farklı yerlerde tanışsaydık kimisiyle çok iyi arkadaş olurduk mesela. Kimisi ise dostum, sırdaşım olurdu. Kimisi çok iyi kardeşlik yapardı. Kimisi öyle olgun ki aradaki yaş farkına bakmadan ben gider akıl sorardım. Kimisiyle gülüp eğlenmek güzel olurdu, kimisiyle oturup ağlamak. Ancak kader sınıflar dolusu güzel insanı bu şekilde çıkarttı karşıma ve biz de kaderin bize biçtiği rollere uygun davrandık ilişkilerimizde. Ben mesleğimi anlatıp hem öğretmeye hem sevdirmeye çalıştım, onlar da not tutup dersi geçmeye çalıştı.

Bir dönem daha bitiyor ve ben kendimi merkez bankasında banknot sayan memurlar gibi hissediyorum. Koca koca banknot sayfalarından oluşan bir defterle daha işim bitti, ve yeni defteri bekliyorum…

Sahne 1.1
Ocak ayı sonlarında bir hafta sonunu eşin dostun ufak tefek tamir işlerine ayırmış olan M.R.B. hafta içinde de hukuki bir dava için bilirkişi sıfatıyla bir cep telefonu incelemesi yapmıştı. E zaten az da olsa fırsat bulabilirdiği zamanlarda amatör elektronikçiliğini de devam ettirmeye çalışıyordu. Önceden beri süregelen bu zemin üzerine son günlerdeki yoğunluk eklenince durum kızının dikkatini çekti. Kızcağızın babası; o bazılarına göre çöp, ama kendisince hazine olan ufak tefek elektronik parçalara, mutfaktaki artık malzemelere “bunlarla ne yemek yapabilirim” düşüncesiyle bakan bir kadın gibi bakarken, kızı babası ile ilgili vardığı yargıyı doğrulatmak için babasının çok hoşuna giden o soruyu sordu:

Baba; sen elektrominik şeylerle uğraşmayı çok seviyorsun, di mi?

Sahne 1.2
M.R.B. Elektronik kelimesinin bu şekilde modifiye edilmesini çok beğenmişti. Hatta hızını alamadı, muhtemelen gerçekleştirilmesi emeklilik günlerine kalacak olan kafasındaki o elektronik sitesi için elektrominik alan adını da şimdiden kaydettirdi. [bakalım o günlerde bugünkü alan adı sistemi kalacak mı?]

Sahne 2
İnternette dolaşırken bir sürü küçük pratik uygulama gördü. Çok basit bu uygulamaları millet büyük keşifler gibi paylaşmıştı. İşin ilginç kısmı paylaşan haricinde farklı kimselerin de bu yazılara itibar etmesiydi. Halbuki kendisi bir çok şeyi “aman ne var bunda” diyerek paylaşmaktan imtina etmişti. Son olarak bugün elektronikten farklı olarak matematikte, üstelik kendinin de bulmadığı, ortaokulda öğretmeninden öğrendiği ve sürekli kullandığı bir bilgiyi aslında herkesin bilmediğini farkedince, aynı zamanda herkesin herşeyi bilmediğini ve  bilgi kümelerinde kesişim kümeleri olduğu gibi, ayrık kısımları da olduğunu farketmiş oldu. Herkes bir çok şey biliyordu, içlerinde ortak olanlar olduğu gibi, farklı olanlar da vardı, ve bize basit veya sıradan gelen bir şey, bir başkası için ilginç olabilirdi.

Final
M.R.B. kişisel günlüğüne Elektrominik diye bir kategori eklemeye ve bugünden sonra fırsat buldukça (bulursa) akademisyenlikten uzak, amatör ve bu işin okulunu okumamış meraklısına da hitap edebilecek basit Elektrominik işlerini günlüğünde paylaşmaya karar verdi.

hem aslında ben “ekleyeceğim” dediğim şeyi de eklemiştim, gmail eklediğimi farketmedi. İlle de bir dosya eklemem gerektiğini düşünüyor herhalde.

[Altyazılı seyretmek için, videonun alt kısmından “View Subtitles” yazan yeri tıklayıp dilediğiniz dili seçebilirsiniz]

Google ile arası bir türlü düzelmeyen Çinliler, en sonunda kendi Google’larını üretmişler. Yeni arama motorları için logo ve site tasarlamak gibi bir zahmete katlanmamışlar. Siteye ismini veren Goojje kelimesinin anlamı ise “kızkardeş” demekmiş…