ben bugün…
bir güzel gördüm,
bir gülü kokladım,
bir şiir dinledim şairinden…
sonra bir müzisyenden dinledim; başka bir şiiri.
yeni “insan”lar tanıdım.
bir kaç güzel hediye ve müjdeli bir haber aldım,
- hediyenin çirkini olur mu ki? -
bir kötü haber duydum sonra,
müjdemi ona verdim,
kötü haber yok oldu,
müjde birkaç kat büyüdü…
babamın eski dostlarını gördüm.
sevildim, sevdim;
sevdim, sevildim.
ağladım, yıkandım.
iyi ki bu dünyada, tam da burada, bu noktadayım!
Haberde diyor ki, amerikalı iki astronot amerikadaki başkanlık seçimi için oylarını uzaydan kullanmışlar. Ben de merak ettim, acaba bu iki kişiden hangisi sandık başkanı olmuş? oy kullanmak için arkasına geçecekleri paravanı bulabilmişler mi? parti temsilcileri sandık sayılırken nasıl gözlemci sağlamışlar? astronotlar sandık açılınca bir diğerinin verdiği oyu anlamamış mı? mükerrer oyu önlemek için birbirlerinin işaret parmaklarını boyamışlar mı? bunlar muallakta olan şeyler. gerçi haberde “guvenli pusula” ve “e-posta” gibi şeyler de yazmışlar ama onlar herhalde çıkan sonucu bildirmek içindir.
tabi canım, olur mu öteki türlü…
olmaz di mi?
İşi ehline vermek gerek. Bir konu hakkında fikri olmayanların, o konuda karar alıcı makamda bulunmaması gerek. Eğer karar alıcı makamda bulunuyorlarsa “bilmiyorum” demekten utanmamaları, bilene danışmaları gerek. (daha fazla…)
Ben askerdeydim, bir hafta izne geldim. İznimin ikinci gününde üçüncü çocuğum doğdu. İsmini A. Akif koyduk. Ailem zenginleşti, çocuklarım zenginleşti. Bunun haberini yazmak da bugüne, askerden sonraya kaldı…
Bazıları aşağıdaki resme bakıp, “kaynakları üç kişi bölüşmek zorunda kalıyorlar” diyor. Halbuki bilmiyorlar ki, onlar üç kişi olduğu için onu elde edebilmişler, ve üç kişi oldukları için çok daha güçlüler…
Bir saçmalığı bir saçmalık ile çarparsak ne olur?
elbette saçmalığın karesi olur. Çok değil, daha iki hafta önce saatlerin tüm yıl ileri alınması ile ilgili bir yazı yazmıştım.
Bugün okuduğum haberlerde İstanbul Valiliğinin ileri saat uygulaması sebebiyle mesai saatlerini yarım saat ileri aldığı yazıyor. Yani devlet tasarruf etmek için saatleri ileri alıyor* ve yine devlet bu tasarrufun köküne kibrit suyu dökmek için mesai saatlerini ileri alıyor. Aslında buna yorum yapmak bile saçma, insanın sadece gülesi geliyor :)
Acaba bu kararları alanlar içinde, saat ayarı ile oynayarak tasarrufun nasıl yapıldığını anlayan bir kişi var mı? olsaydı herhalde bu şekilde sabote etmezlerdi, değil mi?
Mühendislik bir meslek değil, bir düşünme biçimidir. Mühendislik eğitimi, kişilerin beyinlerinin içine koydukları bilgilerden daha fazla, beyinlerinin çalışma biçimini değiştirir. Amaç kişinin daha analitik düşünebilmesini sağlamak, sebep-sonuç ilişkilerini görme becerisi kazandırmak, eldeki imkanlarla mevcut sorunlara etkin çözümler üretebilmek olmalıdır.
Böyle bakınca mühendislik eğitimi almış bir çok kişinin, hatta mühendislik kitaplarını yalayıp yutmuş, iyi ortalamalarla diplomasını almış bir çok kişinin aslında mühendis olamadığını üzülerek görebiliyoruz. Bunun yanında hiç bir eğitim almadığı halde doğuştan gelen bir yetenekle mühendis gibi düşünen, olaylara farklı bakan, pratik çözümler üreten insanlarımız da mevcut.
Bazıları da hem doğuştan mühendistir, hem de üzerine mühendislik eğitimi almıştır. Bunlar kaymaklı ekmek kadayıfı gibidir :)
Peki tüm bunlar nereden geldi aklıma?
Tübitak’ın bir proje hakemliği için İzmir’e gittim. [Hayır inceleme için gittiğim Ar-Ge firmasından bahsetmeyeceğim, oradaki değerlendirmelerim rapora yazılacak.] Şirketle mülakatımız öğleden sonraya kadar devam etti. Orada işim bittikten sonra o kadar yolu gelmişken hemen geri dönmek yerine bir ziyaret yapmak istedim. Okul arkadaşım TCA ile buluştuk, akşama kadar beraberdik. Yarım günden az süren görüşmemizde, mühendisliğin hayata uygulanmasına dair o kadar çok örnek gördüm ki, dönüşte bu yazıyı yazma ihtiyacı hissettim. Keşke bizim bazı öğrencilere örnek olarak gösterebilsem diye içimden geçirdim. Favorim özellikle çaptan ikiye bölünmüş atık su borusu ile kütük transferi projesiydi :D
Artık tüm yıl ileri saat uygulaması olacakmış…
Öncelikle peşin peşin şunu belirteyim, saatlerin ayarı ile oynanıp da enerji tasarrufu yapılmasına karşı değilim. 1.5 sene önce Fırat şöyle bir yazı yazmıştı ve ben de onun yorum kısmına yazdığım yazıyı “… bence gayet guzel ve yerinde bir uygulama. bence yaza girerken 1 yerine 2 saat ileri alsak daha da guzel olur :)” diye bitirmiştim.
Gel gör ki, bugün okuduğum bir habere göre, bu yaz saatleri son defa ileri alacakmışız ve bir daha geri almayacakmışız. işte durum böyle olunca başlıkta söylediğim gibi “saçmalık” oluyor. Bölgesel bir saatimiz var ve bu saat kışın kullandığımız saat. Eğer tüm yıl aynı saati kullanacaksan, doğru saati kullanırsın. Tüm yıl tasarruf yapmak istiyorsan mesai saatlerini bir saat geri alırsın. Tüm yıl saatlerin bir saat ileride tutmak ile, mesai saatlerini bir saat geri çekmek arasında pratikte hiç bir fark yok, e o zaman ne diye sürekli yanlış gösteren saatlere bakalım ki?
Hesapta bu uygulama daha fazla tasarruf etmek için yapılıyor. Halbuki böyle yapacaklarına, mesai saatlerini bir saat geri alarak aynı tasarrufu yine yapabilirler, üstüne bir de yaz saatini devam ettirseler hem diğer ülkelerle aramızdaki saat farkı yaz-kış korunmuş olur, hem de tasarruf şu an planlanana göre bile katlanarak artar. ÜStüne üstlük benim 2006 senesinde Fırat’a yorum yaparken yazdığım “yazın iki saat ileri alma fikri” de görünürde olmasa da pratikte uygulamaya geçmiş olur.
Tüm yıl ileri saat uygulaması, piyanoya uzak kalan piyanistin taburesini çekmek yerine piyanoyu çekmesine benziyor…
Ana başa tac imiş,
Her derde ilaç imiş…
—
Allah şifa versin.
Gelişi sizi geceler boyu uykusuz bırakmıştır. onu beklemenin ızdırabını öyle yoğun yaşamıssınızdır ki, geldiğinde kavuşmaktan ziyade, geceler boyu süren ızdırabın bittiğine sevinirsiniz.
Gelişi bir boşluğu doldurmuştur…
Seneler boyu birlikte yaşar, birlikte yatar kalkar, birlikte yer-içersiniz. O artık sizin bir parçanızdır, hiç ayrı düşünmezsiniz. O kadar benimsemişsinizdir ki, var mı yok mu bunu bile düşünmezsiniz…
13 yıl beraber yaşadıktan sonra, acı tatlı bir çok lezzeti aynı ortamda paylaştıktan sonra bir gün “ayrılık vakti geldi” derler ve o çekilir gider… İçinizde bir şeylerin parçalandığını hissedersiniz. Onu içinizden söküp atmak kolay olmamıştır; gidişi ta içinizi acıtır.
Ve artık ayrıldığı yerde kocaman bir boşluk vardır…